[     R  e  i  s  v  e  r  s  l  a  g      v  a  n      d  e      R  a  i  d      B  a  l  t  i  q  u  e      ]
Dit is het verslag van de reis van een Citroën 2CV, een Citroën Méhari en een Citroën Acadiane van
bijna 7.000 km van Nederland via de Baltische staten, het centrum van Europa en St. Petersburg
naar de wereldmeeting van 2CV's in Zweden in de zomer van 2007.
Het idee De reis
De auto's Meer informatie
Het idee  
Op een donkere en winterse woensdagavond bij vereniging alternatieve garage Het Eendeëi is het idee geboren om niet de kortste route naar de 2CV-wereldmeeting 2007 in Zweden te nemen.

Zowel het aantal auto’s, als de te nemen route waren tot op het laatst onzeker. Tien landen, waaronder de Baltische staten, negen hoofdsteden, het centrum van Europa en St. Petersburg stonden uiteindelijk op het menu. We noemen het Raid Baltique en verwachten tenminste 5.000 km te gaan rijden.


De voorbereidingen voor de reis betreffen uiteraard het prepareren van de auto's, het aanvragen van visa voor Rusland, het nadenken over welke reserve-onderdelen voor onze auto's mee op reis gaan en het bestuderen van buitenlandse verkeersregels. Zo is het in Estland verplicht om twee wielblokken aan boord te hebben.

routekaart

De auto's  
Omdat ik voor het bezoeken van de wereldmeeting in Zweden toch al een Acadiane aan het opknappen ben, is de keuze voor de auto snel gemaakt: een Citroën Acadiane uit 1985 in nagenoeg originele staat. Over de voorbereidende werkzaamheden daaraan lees je meer op de Acadiane-pagina.

Verder zijn een Citroën Méhari en een Citroën 2CV van de partij. De Méhari van Rudi is van 1980 en in het afgelopen jaar geheel gereviseerd. De Eend van Tim is van origine een 2CV4 uit 1978, maar gaat al een tijd als 2CV6 met rallye-aanpassingen door het leven.

Op 13 juli staat deze bonte stoet op de denkbeeldige startstreep in Zevenhuizen bij Rotterdam.

Phoenix

De reis
van 13 juli t/m 24 juli 2007
dag 1 – Rotterdam > Berlijn (718 km)  
De eerste dag is de saaiste dag. Ruim 700 km over snelwegen staan op het programma. Rudi heeft de avond tevoren nog een gereviseerd motorblok in zijn Méhari gemonteerd en daarom rijden we tot de Duitse grens niet harder dan 90 km/u. Daar verklaart Rudi het blok voor ingereden.

Duitsers hebben het autorijden uitgevonden, maar onderweg zien we opvallend veel ongelukken. In de hitte van de dag zijn veel auto’s met een kapotte koeling op de vluchtstrook gestrand. Rudi en Tim zijn sneller dan de Duitse Wegenwacht en helpen de AX van een Nederlands stel weer op weg. Berlijn laten we bewust links liggen.

De beheerder van de schattige camping in het Oost-Duitse Kolpin heeft zes jaar in de Rotterdamse Waalhaven gewerkt. Voor de komende dagen voorspelt de radio het begin van een hittegolf. De vakantie is begonnen!

Het vertrek

  dag 2 – Berlijn > Warschau (585 km)
A2 De tweede grens van onze reis steken we over, nadat we een halfuur in de file hebben gestaan. Eenmaal in Polen houdt de snelweg op, begint een brede provinciale weg en staan de tippelaarsters langs de kant van de weg. Niet alleen zij, maar ook de pompstations en de wegrestaurants zijn op het vrachtverkeer naar Bulgarije, Wit-Rusland, Oekraïne en de Baltische staten ingesteld.

Op de Poolse binnenwegen heerst totale anarchie, maar na een tijdje zijn we daar volledig op ingesteld en doen we vrolijk mee in het gevaarlijk ogende gekrioel waarbij het erom gaat zoveel mogelijk auto’s en vrachtwagens in één keer in te halen, ook als er tegenliggers zijn.

De tolsnelweg vanaf Poznan is dan bijna een verademing, maar die is aan de oostkant ook nog niet af, zodat we nog wat uren nodig hebben om misschien wel de lelijkste hoofdstad van Europa te bereiken.
dag 3 – Warschau > Vilnius (474 km)  
De nacht op de stadscamping in Warschau was nogal onrustig vanwege de Polen die ons met hun dronkemanslol uit de slaap hebben gehouden. Een reden temeer om ons te verheugen op de eerste van de drie Baltische Staten.

We verlaten de Poolse laagvlakte in de smalle strook tussen de oblast Kaliningrad en Wit-Rusland via de rustige grensovergang bij Ogrodniki. Welkom in Litouwen! Na enkele kilometers zijn we al verliefd op dit glooiende landschap. We worden vrolijk toeterend ingehaald door zwaaiende en fotograferende Litouwers, die onze aanwezigheid blijkbaar kunnen waarderen. In de dorpen dezelfde taferelen van zwaaiende en fotograferende mensen.

Volgens de TomTom is de kortste route naar Vilnius over onverharde wegen en dat is hier niet vreemd als je de hoofdroute verlaat. In de voormalige hoofdstad Trakai zetten we onze tenten op op een fraaie camping aan een meer met een prachtig uitzicht op het kasteel van de Litouwse koningen.
Trakai
  dag 4 – Vilnius
Vilnius De hoofdstad van het katholieke Litouwen ligt behoorlijk decentraal in het land, vrij dicht tegen Wit-Rusland aan. De stad straalt vernieuwingsdrang uit. De kathedraal en de gevels in de binnenstad zijn opgeknapt; de oude trolleybussen worden door nieuwe modellen vervangen; winkels en horeca zijn talrijk en nieuw; Litouwers jong, vlot en modern.

Wij zijn onder de indruk van zoveel bedrijvigheid. Men verkoopt graag Sovjet-prularia aan toeristen, maar wij denken dat in Rusland nog wel tegen te komen. Voor de zalm en de forel betalen we ’s avonds slechts een fractie van wat die bij ons in een restaurant gekost zouden hebben.
dag 5 – Vilnius > Riga (400 km)  
We beginnen de dag met het - meest aannemelijke - geografische middelpunt van Europa op 54.54 NB en 25.19 OL.

De decadente, maar uiterst betaalbare lunch op het terras van het Italiaanse restaurant van de golfclub Centros Europos smaakt ons uitstekend. De ober zegt dat het met 37 graden vandaag de historisch warmste dag van Litouwen is. De Baltische staten zijn trots lid van de EU. Dat is vooral te merken aan de investeringen in infrastructuur, waardoor wij op de hoofdroutes vaak over vers asfalt mogen rijden.

Aan de tankstations wordt geen 98 verkocht, maar het oude AM2-blok van de Acadiane gaat van 95 octaan niet pingelen. Aan de grens met Letland worden we voor het eerst naar onze autopapieren gevraagd; men controleert routineus de kentekenplaten.

In de avondspits van Riga vallen de nieuwe, grote, luxe Westerse auto’s van vooral bekende Duitse merken op. Dat de voormalige Hanzestad Riga booming is, merken we ook ’s avonds in de stad. De hele binnenstad is autovrij; overal zijn er goed gevulde terrassen. Muziek, eten en bier is er in overvloed. Riga bruist, maar Letland is met zijn Duitse historie nog op zoek naar een identiteit.

Het midden

Riga

  dag 6 – Riga > Tallinn (322 km)
Baltikum Riga overtrof Vilnius – wat zal Tallinn brengen? De kalme Oostzee ligt vlak na de stad aan onze linker hand. De wind doet onze A-types een beetje dansen op de weg vandaag.

De dagelijkse lunch nuttigen we na het passeren van de grens in een achterafgelegen truckstop in Uulu. Hier geldt het adagium: staan er veel vrachtwagens, dan is het eten goed. De dubbele schnitzels aldaar kunnen wij iedereen dan ook aanraden! In Estland zien we voor het eerst regelmatig oude Lada’s rijden. Rusland komt met rasse schreden dichterbij.

Bij de Eend en de Acadiane blijven net als in Riga de gaspedalen af en toe hangen in het drukke stadsverkeer. Tallinn oogt wat soberder; de 7% jaarlijkse economische groei vallen niet onmiddellijk op. In het hart van de binnenstad zitten de terrassen ook vol. De stad ligt redelijk afgelegen in Europa, maar dankzij de goede bootverbindingen met Helsinki en Stockholm is Scandinavië dichtbij.
dag 7 – Tallinn > St. Petersburg (407 km)  
Het waait hard in Tallinn. Na het verlaten van de stad trekt de hemel voor het eerst dicht en gaat het regenen. Het passende sombere beeld bij onze aanstaande grensovergang naar Rusland. Hoewel het opklaart, is het naargeestigheid troef aan de grens.

Ondanks het feit dat we in NL al de nodige formaliteiten hebben moeten vervullen om Rusland in te mogen, doet men daar aan de grens nog een schepje bovenop. Estland uit duurt een half uur. Rusland in duurt drie uur. Los van de hoeveelheid, loketten, stopstrepen en slagbomen die we moeten passeren, valt het desinteresse op waarin Russen lijken te grossieren. De ene ambtenaar reikt ons een onbegrijpelijk Russisch formulier uit, dat wij zo goed mogelijk met hulp van een Est proberen in te vullen. De andere ambtenaar scheldt ons uit hoe we het in ons hoofd halen een Russisch formulier in te vullen, terwijl er ook formulieren in het voor ons begrijpelijke Engels bestaan?

Verder maakt men ons met gebarentaal duidelijk dat men van ons wil weten of we geestverruimende middelen bij ons hebben. En tja, die houten klompen van Rudi zijn wel erg exotic en mogen daarom bijna het land niet in. Tim steelt de show met zijn compacte rallyauto, maar liefst vijf platte petten buigen zich vol bewondering over zijn Eend.

De rit naar St. Petersburg gaat aanvankelijk over slecht wegdek, maar dat wordt na enkele tientallen kilometers beter. In de avondspits van St. Petersburg worden we en masse op de foto gezet vanaf het trottoir, uit geblindeerde Lada’s. De passagiers van hele stadsbussen zitten achterstevoren met hun mobieltjes foto’s van ons te nemen. Quirine weet ons met een oude Falkplan van Leningrad uit 1990 succesvol door de stad te lootsen.

Bij aankomst bij het Olgino hotel annex camping ontvangen we uit NL het bericht dat Jeroen Cats is omgekomen bij een auto-ongeluk. Dat raakt ons allen diep.

De grens

Ivangorod

  dag 8 & 9 – St. Petersburg

Neva

Basiliek

Webmaster Frank (van www.2cvtravel.nl) is in NL nu ook in zijn AZU gestapt om naar Zweden te rijden. Achteraf blijkt dat onze sms-berichten niet automatisch op de website www.2cvtravel.nl zijn terecht gekomen.

We hebben twee hele dagen voor Sankt Peterburg uitgetrokken. Na een bus- en metrorit staan we met z’n vieren - en ik na 17 jaar weer - op de Nevski Prospect en om ons heen kleur, winkels, terrasjes, reclame en mensen. Twee dagen zijn het minimum voor een bezoek aan deze stad. Een bezoek aan de Hermitage met haar collectie van in totaal 3 miljoen kunstwerken kost al bijna een dag.

In Rusland verkoopt men geen Sovjet-prullaria meer. Of hebben we niet goed rondgekeken?

Op onze laatste avond worden we op de camping benaderd door een Duits echtpaar dat geïnteresseerd is in onze auto’s en onze reis. Zij blijken op de weg naar huis te zijn, na het verkennen van de zijderoute van Marco Polo in Centraal Azië. Over deze reis hebben ze anderhalf jaar gedaan, inclusief een verblijf van enkele maanden in Afghanistan om als vrijwilligers voor een scholenproject te werken. Wij blijken ook aardig wat interesse in hun verhalen te hebben.

dag 10 – St. Petersburg > Helsinki (376 km)  
De voormalige tsarenstad is een must voor iedereen. Dat geef ik toe, maar na drie dagen Russen om me heen ben ik blij dat we het land weer mogen verlaten. Een dergelijke emotie voel ik niet snel, maar bij mijn vorige bezoek aan de voormalige Sovjet-Unie hadden meer reisgenoten er last van.

Vlak voor de grens verrassen de agenten bij een slagboom met spijkermat me nog met hun compliment dat onze auto’s mooi zijn. De douanier die ons aan de grens de juiste wachtrij aanwijst, maakt per GSM eerst foto’s van onze auto’s. De grensovergang is wederom chaotisch. Douaneformulieren moeten we wél inleveren, maar niemand heeft ze ons uitgereikt. Een buslading Fransen maakt foto’s van ons, maar wordt door een grensbeambte vermaand daarmee te stoppen. De Russische douane-PC loopt bij afhandeling van Tim vast, terwijl er achter ons een rij met 15 voornamelijk Finnen ontstaat. Een Deense mevrouw is de weg volledig kwijt en rijdt alleen maar rondjes over het terrein in haar Renault Clio. Ik zie voldoende ingrediënten voor een Louis de Funès en Russie, maar na een uur staan we in het uitgebreide niemandsland tussen Rusland en Finland.

Aan de Finse grens blijkt er weer gelachen te mogen worden. Rudi heeft een goede binnenkomer, omdat hij de Finse gothic band Nightwish op z’n shirt promoot. Op de camping in Helsinki nemen we onbedoeld de plaats in die ‘s ochtends door drie Franse Eenden is vrijgegeven.
Helsinki
  dag 11 – Helsinki > Vaasa (453 km)
Nokia De desillusie is groot als we bij de terminal van Viking Lines te horen krijgen dat alle boten vanaf Helsinki en Turku naar Stockholm volgeboekt zijn. Bij concurrent Silja Lines krijgen we hetzelfde te horen.

Lichte paniek maakt zich van ons meester – behalve bij Tim, die hoeft niet zo nodig op de eerste dag op de wereldmeeting te zijn. Zijn reisgenoten zien dat anders en na afweging van alternatieven boeken we later die dag bij een reisbureau een overtocht van Vaasa naar Umeå voor de volgende ochtend.

De extra 1.000 km die we daardoor moeten rijden, nemen we op de koop toe. Het geplande dagje Helsinki gaat helaas aan ons voorbij, op een lunch in het Lasipalatsi na, want we moeten nog 400 km naar Vaasa in het noorden rijden.
dag 12 – Umeå > Borlänge (620 km)  
De nacht was kort, want we willen op tijd bij de boot zijn die om 8 uur ’s ochtends vertrekt. Het ontbijt met een broodje vis valt niet goed in ieders maag. Het uur tijdsverschil tussen Finland en Zweden brengt ons in de war, maar het komt er op neer dat de boot een uur langer dan gedacht vaart.

Als we om 11 uur plaatselijke tijd in Zweden arriveren, liggen er nog 600 km in zuidelijke richting voor ons. Dat is best een pittig stukje rijden. We zetten het dan ook op een doorrijden. Overdag is er veel ge-sms tussen hen die nog in de rij voor de meeting staan en hen die al een plek voor ons vrij proberen te houden. Op de laatste kilometers houdt Rudi het niet meer; het paard ruikt de stal. Als Tim zich dan ook heeft ingeschreven zijn we binnen een halfuur binnen.

In de verte staan de aanwezige Eileden al naar ons te zwaaien – ik krijg er heel even rillingen van. Het onthaal is na 4.450 km hartelijk; iedereen schijnt ons wel gevolgd te hebben via internet en is geïnteresseerd in onze verhalen. Onze tongen komen met de aangereikte biertjes zeker los. Het belangrijkste is dat we de wereldmeeting hebben gehaald zonder ook maar één panne!
Zweden
  Borlänge & daarna
Borlänge De wereldmeeting was een ervaring op zich, die gemengde gevoelens bij ons heeft achtergelaten. Daarna vertrekken Quirine per vliegtuig en Rudi per Mehari als eersten naar huis, omdat ze aan het werk moeten. Tim rijdt nog een week door Noorwegen. Samen met Frank en zijn AZU uit 1960 rijd ik in een aantal dagen terug naar Nederland. Ook dat gaat allemaal van een leien dakje. Rudi krijgt op de terugweg in Duitsland een alcohol- en drugstest door de politie opgelegd. Maar ze kunnen om 9 uur ’s ochtends niets bij hem vinden.

Onze zelfverzonnen Raid was een prettig succes. De drie autoís hebben de rit zonder enige moeite doorstaan. Onze technische voorbereiding was dus goed. De meegenomen onderdelen konden in de verpakking blijven. De rit was een bijzondere ervaring langs voor ons nieuwe landen en veelal vriendelijke mensen. Al rijdende kwamen we erachter dat het nog leuker was geweest om meer tijd te hebben voor het opsnuiven van nog meer indrukken. Dat is het leermoment voor de volgende reis per 2CV. Er circuleert al een reisdoel.
Meer informatie  

In twee weken hebben we met de Eend, de Méhari en de Acadiane negen landen doorkruist en 4.450 km afgelegd tot Borlänge - zonder een enkel technisch probleem. Bij thuiskomt had de Aca na drie weken 10 landen doorkruist en 6.869 km afgelegd.

Meer foto's van de Raid en van de wereldmeeting in Zweden vind je natuurlijk op mijn fotopagina. Op Youtube kan je een film van de reis (15 minuten) bekijken.

Dit reisverslag is in gedrukte vorm verschenen in het september/oktober-nummer van het clubblad van V.A.G. Het Eendeëi. Meer informatie over deze reis en andere reizen en meetings is te vinden op www.2cvtravel.nl.

 team 1508  

terug naar de garage, het wagenpark of naar glimeend.nl

bijgewerkt op 27 maart 2013